• BIST 1.857,40
  • Altın 765.51320
  • Dolar 13.4838
  • Euro 15.2789
  • İstanbul 10 °C
  • Ankara 0 °C
  • Aydın 5 °C
  • İzmir 13 °C
  • Denizli 2 °C
  • Muğla 3 °C

Çanakkale'de Deden Ne Arıyordu?

Mehmet EROĞLU

Sayın Okuyucular Yeniçağ gazetesi yazarı Sayın Mevlüt Uluğtekin Yılmaz’ın Yeniçağ gazetesinde yayınlanan yazısını aynen veriyorum:

Belleğim yanıltmıyorsa, sanırım 1995 yılıydı. Rahmetli Şair Dilaver Cebeci, kitabının editörlüğü yapmam için Esenköy'deki yazlığına davet etmişti. Yazlığa vardığımın ikinci günü yandaki komşu Ramazan Bey ziyarete geldi; tanıştık.

Ramazan Bey 60 yaşlarında hoş sohbet birisi. İlkokul mezunu. Mobilyalarda kullanılan kaplamaları üretiyor. Ama o aynı zamanda ilginç fikirler üreten bir yazar. Bursa'daki gazetelerde yazıyor.

Gençliğinde uzun süre Avustralya'da çalışmış. Bize Avustralya'yla ilgili öyle bir anısını aktardı ki; anıyı dinlerken kimi zaman güldük, kimi zaman öfkelendik; kimi zaman da şaşkına döndük.

Anı şöyle: Ramazan Bey, Avustralya'da demir eritme yeri olan 'haddehane'de çalışmaya başlar. İşi, alev curcunası o devasa ocağa kürekle sürekli kömür atmaktır. İşini özenle yapmaktadır. Haddehanede çalışanlar arasında Türkiye'den gelen tek işçi kendisidir. Bu nedenle Türkiye'yi temsil ettiğini düşünerek çok daha dikkatli çalışmaktadır.

Ancak bir sorunu vardır. Bu sorun öyle bir sorun ki, nasıl çözeceğini bir türlü bilemez. Her sabah işe başladığı an, ustabaşı (şef) arkasına sessizce yaklaşıp küreğin tersiyle boynuna vurduğu gibi Ramazan Bey'i yere uzatmaktadır!

Çok ilginçtir; ustabaşı diğer işçilere değil kürekle vurmak, bir kötü söz bile söylememektedir. Ramazan Bey ikinci gün yine küreği yediğinde; "suçum nedir" diye sormak için yerden kalkıp ağzını açtığı anda daha güçlü bir kürek darbesiyle sersemleyerek tekrar düşer.

Ustabaşı her gün küreği vurduktan sonra hiçbir şey olmamış gibi doğal
ustabaşı-işçi davranışlarını sürdürür.

Ramazan Bey şaşkındır. Bu adam bu işkenceyi niçin yapmaktadır? İş dersen herkesten iyi çalışmaktadır, saygı dersen yine öyle... Hele küreği vurduktan sonra hiçbir şey olmamış gibi davranmasına ne dersiniz? Bu soruların yanıtını bir türlü bulamaz. Onun için her sabah ensesine kürek yemek, sanki işinin bir parçası haline gelmiştir.

Öfkelenmez mi? Hem de nasıl! Öfke bir volkandır yüreğinde. O çelimsiz ustabaşını değil kürek, okkalı bir tokatla anında yere indirebilir. Ancak, çok iyi bilir ki, Avustralya'da işten atılmayı sağlayan iki suç vardır: Birincisi hırsızlık, ikincisi kavgadır!

Kürekli geçen on günden sonra ustabaşının planını kavrar... "Bu adam beni tahrik ederek kendisine vurduracak, sonra da beni işten attıracak!" İşten atılması gelir aklına; içi burkulur. "Ama ben ne yaptım bu adama? Bu kin, bu dinmez öfke neden?" diye düşünmekten de kendisini alamaz.

İşten atılmak istemez. İstemez ancak kürek acısı da dayanılacak gibi değildir. Düşünür, taşınır sonunda kararını verir: Sonucu işten atılmak da olsa, bu adama bir ders verecektir. İşe başladığının, bir diğer deyişle 'kürek darbesi yediğinin' on beşinci günü sabahı ocağa kömür atmak için yine eline küreği alır. Ancak bu kez arkasından gelecek en küçük sese dikkat kesilir. Çok geçmez ustabaşının arkasına sessizce yaklaştığını hisseder. İşte o an yıldırım hızıyla dönüp ustabaşının ensesine elindeki kürekle öyle bir vurur ki, adam üç metre ileriye düşer!

Ertesi gün fabrika Genel Müdürü'nün odasına çağrıldığında, ustabaşının da orada olduğunu görür. Kafası sarılıdır. Yanında da tercüman durmaktadır...

Genel Müdür, Ramazan Bey'e ustabaşına niçin vurduğunu sorar. O da, işe başladığı günden beri her sabah kendisine kürekle vurduğunu, en sonunda dayanamayıp kendisinin de ona vurduğunu anlatır. Bu kez Genel Müdür ustabaşına döner, işçiye niçin vurduğunu sorar. Ustabaşının verdiği yanıt da, veriş biçimi de ilginçtir. Ağlamaklı bir ses tonuyla: "Sayın Genel Müdürüm bu Türkler benim dedemi Çanakkale Gelibolu'da öldürdüler. Ben dedesiz büyüdüm" der.

Genel Müdür 'doğru mu?' diye Ramazan Bey'e sorduğunda, Ramazan Bey yanıt vermeden önce tercümana dönüp: "Bana bak tercüman, konuşmalarımı olduğu gibi aktaracaksın. Eğer bir kelimesini değişik söylersen, biz Gürcüler (Ramazan Bey Gürcü kökenli yurttaşımızdır) bu şehirde 7 kişiyiz bunun hesabını senden hemen sorarız" der. Sonra da Genel Müdüre döner, tane tane konuşur: "Sayın Genel Müdürüm, bunun dedesi eli silahlı olarak Gelibolu'da, Çanakkale'de ne arıyordu? Biz Türkler (Dikkat ediniz kendisini burada Türk olarak tanımlıyor) Avustralya'ya saldırmadık. Aksine Avustralyalılar İngiliz propagandasına ve parasına kandılar, sonra da gelip bizim vatanımıza saldırdılar. Biz Türkler de vatanımızı savunduk. Bunun dedesine özel bir düşmanlığımız yok. Dedesi vatanımızı ziyarete gelseydi ona Türk misafirperverliğini göstermekten mutlu olurduk. Ama onun dedesi elinde silahla, İngiliz buyruğunda benim ülkeme saldırdı" diyerek sözlerini tamamlar.

Bu konuşma üzerine Genel Müdür ustabaşına döner ve "Türk işçisi doğru söylüyor. İngilizler bizleri gerçekten aldatarak savaşa sürdü." der.

Bu sözleri dinleyen ustabaşının gözleri hayretten yuvasından fırlayacak gibidir. Şaşkındır. Bir süre Ramazan Bey'e bakar. Sonra başını yere indirerek yavaşça Ramazan Bey'e yaklaşır ve birden boyuna sarılır; onu bağrına basar; yalvararak özür diler.

Ertesi gün ustabaşı, Ramazan Bey'e haddehane dışında çok kolay bir görev verir. Böylece Ramazan Bey, Avustralya'da kaldığı süre içinde hiçbir işçiye nasip olmayan bir rahatlığı yaşar...

Bu anıdan çıkartacağımız çok şey var. Ama en önemlisi, Ramazan Bey'in soylu tavrıdır. Gürcü kökenli olduğu halde yabancıya 'Ben Türk'üm' deme erdemini göstermesidir. Kişisel çıkarının söz konusu olduğu o zor durumda "Çanakkale Savaşı ile bizim bir ilgimiz yok. Ben zaten Türk değilim" diyerek vatanına ihanet etmiyor; alnı öpülecek bir yiğitlikle Türk Milleti'nin onurlu bir üyesi olduğunu gururla belirtiyor.

Selam sana Ramazan Bey! İnanıyorum ki; kimi sözde politikacıların etnik ayrıştırma çabalarına karşın; Ramazan Bey gibiler var oldukça, Türk Milleti'nin birliğini, kardeşliğini kimse bozamayacak!

****

Sayın okuyucular geçen hafta Pazar günü MHP Milletvekili Sayın Ali Uzunırmak şehit aileleri ile bir toplantı yaptı. Uzunca bir konuşmanın ardından sorulan soruları yanıtladı. Bir yanıtı çok ilginçti. Şöyle dedi: “Eğer bu millet analar ağlamasın diye Çanakkale’de ve Kurtuluş savaşında şehit vermeseydik, bugün İstanbul’da İngilizce, İzmir’de Yunanca, Adana ve Maraş’ta Fransızca konuşmuş olacaktık” dedi. Evet, çok doğru gerek Çanakkale’de gerekse kurtuluş savaşında o mübarek şehitlerimiz sayesinde düşmanı ülkemizden kovduk. Yattıkları yer nur olsun.

Ülkemde maalesef Cumhuriyetin temel değerlerine açıkça karşı çıkan, demokrasiyi askıya almaya çalışan kafalarında Federal İslam devleti düşüncesi bulunan, bunun için 50 bin vatan evladının katili ile anlaşma yapılacağını hiç düşündünüz mü?

21 Mart günü Diyarbakır’da binlerce kişinin yaptığı kutlamada bir Türk Bayrağının olmaması bunların niyetlerinin ne olduğunu açıkça ortaya koyuyor. Meydan PKK ve Barzani paçavraları ile donatılmıştı.

Sayın İçişleri Bakanı bunun hesabı sorulacak diyor. Nasıl hesap sorulduğunu yıllarca gördük.

Sayın Başbakan her gittiği yerde Tek bayrak, Tek Millet, Tek Devlet, tek Vatan diye. Bu PKK’lılar Diyarbakır’da tek Bayraktan anladıkları herhalde PKK paçavraları idi.

Televizyonlarda gördüğüm manzara gerçekten yüreğimi sızlattı. Ülkem bu şekilde şer odaklarınca bölünmeye gidiyor. PKK ve BDP biz Türk Bayrağı altında yaşamayacağız mı diyorlar.

Daha önce Oslo ve Habur rezaletinde olduğu gibi bunlara güvenilmeyenciğini neden anlamak istemiyoruz.

Sayın Başbakan meclis gurubunda yaptığı konuşmada teröristlerle görüşme ve müzakere yok diyor. Peki, PKK siyasi uzantısı olan BDP Milletvekillerini İmralı’ya kim gönderiyor. Mit Müsteşarını kim görevlendiriyor.

Ülkemde akla hayale gelmedik öyle olaylar oluyor ki şaşırmamak elde değil. Çok sıradan görünse de ATV’ de yayınlanan Karadayı dizisinde mahkeme salonunda bulunan Atatürk imzasının karartılması.

İkincisi meşhur Acun Ilıcalının Star TV’deki şovunda Türk Bayraklı tişörtü ile gösteri yapmak isteyen gençlerin tişörtlerindeki Türk Bayrağının bir bantla kapatılması.

Sayın Necati Doğru bir yazısında Diyarbakır’da yaşanan o acı tabloyu anlatırken diyor ki:

“Tarihi bir gün yaşadık cin şişeden çıktı. Bir daha geri girmeyeceği ilan edildi.

Diyarbakır Meydanı doluydu, Türkiye’nin adı yoktu.

Kardeşlik bitirilmişti, Aynı caminin, Aynı kıblenin, Aynı toprağın, Aynı kaderin, Aynı vatanın, Aynı bayrağın ve aynı kültürün insanları birbirlerinden kopmuştur. Anlayacağınız bin yıl birlikte yaşadığımız Türk ile Kürt ayrılmıştır.

Silahlar sussun demenin boş olduğu çok yakında anlaşılacaktır.(Temennimiz bizler yanılırız kardeşliğimiz daha da pekişir.)

Aklın, mantığın, bilimin ve dini duygularla huzur, güven içinde yaşayan Türk Milletinin birlik ve beraberliği sağlayan ortak paydalar çağ dışı görüşlerle parçalanmak istenmektedir.

98 yıl önce şehit olan Vatan evlatları ayağa kalkıp bize soracaklardır. “Bizler bu günler için mi şehit olduk” diye.

Televizyonlar da ve medyada öyle yorumlar ve yazılar yapılıyor ki ilkesiz, onursuz, sorumsuz ve güdümlü iktidarlara göbekten bağlı özürlü kalemler köşeleri tutmuş.

Gazete patronları müteahhit olunca lüks yaşam, servet ve sefahat uğruna milliyetçi, namuslu, dürüst demokrat ve onurlu gazeteciliğin sonu geldi.

Bölücü terör örgütü ile ittifak yapanlar ordunun sindirilmesi ile ülkemiz bölünme, Milletimiz parçalanma ve devletimiz dağılma yoluna asla girmeyecektir.

Buna kimsenin gücü yetmeyecektir.

Bu millet hakkına ve hukukuna sahip çıkacaktır.

 

  

Bu yazı toplam 2507 defa okunmuştur.
  • Yorumlar 1
  • Facebook Yorumları 0
    UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
    Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.
    Yazarın Diğer Yazıları
    Tüm Hakları Saklıdır © 2010 Aydın 24 Haber | İzinsiz ve kaynak gösterilmeden yayınlanamaz.
    Tel : 0533 310 60 08