Bazen güldüm, bazen çok düşündüm…
Saçları taralı, jöleli,
Takım elbiseleri çizgili,
Kelli felli adamlar…

Yetkili gibi ama yetkisiz,
Her şeyi biliyor gibi ama cahil, etkisiz…
Ha bire atıp tutan,
Ahkâm kesen, kuru gürültü adamlar…

Esen rüzgâra göre
Bir sağa, bir sola dönen,
Fırıldak gibi savrulan,
Her zaman işini yüzdürmeyi bilen…
Ciğeri beş para etmez adamlar…

Sahte gülücükler saçan,
Maskelerle dolaşan,
Bir gün FETÖ’cü, ertesi gün iktidar yanlısı…
Bazen liboş, bazen muhalif batıcı,
Ara sıra doğucu, çağdaş ama kapitalist…

Bu emperyalist sömürü düzeni kahrolsun!
Yaşasın insan hakları,
Yaşasın emek mücadelesi…

Sosyal demokratlar, devrimci sloganlar atanlar,
Marşlar söyleyenler…
Hak bildikleri yolda azimli ve kararlı,
Ekmek davası, yaşam mücadelesi diyenler…
Kimi köyden, kimi şehirden gelenler…

Nice insanlar gördüm ben…
Kimi nur yüzlü, ak sakallı,
Kimi sıska, zayıf, kirli sakallı…
Kiminin beli kambur,
Belli ki iş kazası geçirmiş,
İşyerinde yük taşıyan adam…

Bazıları badem bıyıklı, kimisi top sakallı…
Kolunda milyarlık saatler, alyanslar…
Koca burun, şişkin gözler, dudaklar…
Kaç kişiyi sarılıp kokladı,
Kaç dilberi öptü, okşadı?
Bilmem…

Ama o ensesi kalın şişko adam;
Kaç fakirin ekmeğini çaldı,
Kaç gencin hayalini yaktı,
Kaç umutları yok etti?

Ne acı hikâyeler varmış…
Saymakla bitmez dediler.
Belki destan olur, roman olur,
Kitap kitap, sayfa sayfa okunur…

Acı ve gözyaşıyla kavrulmuş umutlar…
“Bahar gelecek, güneş doğacak” dediler.
Ama müjdeyi, sevinci, mutluluğu
Halkın iradesi diye diye
Çalıp oynayıp, yiyip bitirdiler.

Ne adammış be…
Yeter artık, yeter!

Kalın sağlıcakla.