Sabır ile hangi gece aymıyor ki sabaha
Aşkla göğe hangi
ece yaymıyor ki kahkaha
Umudunu kişeleyip yummadıkça gözünü
Kara yere şişeleyip gömmedikçe özünü
Hangi tohum açılarak çiçeklenmez ki seviyle
Hangi gönül saçılarak birlenmez ki eviyle
Öz diliyle eşeleyip incelttikce sözünü
Kirpiğiyle deşeleyip harladıkça közünü
Çimen denen adı hiçin dağlarca derdi olsa da
Kav misali için için yanıp yeni kül dolsa da
Gül gönlünü köşeleyip şiirlemez mi tözünü
Bağ bağrına döşeleyip belemez mi can özünü