Ülkemiz siyasal ikliminde çok enteresan, alışılmamış, bilmediğimiz, yadırgadığımız olayların yaşandığına tanık oluyoruz.
Bilindiği üzere bizim de yazılı, görsel ve sosyal medyada gördüğümüz kadarıyla bir Fon Krizi almış başını gidiyor memleketin tepesinde. Basın yayın organlarında görüp duyduğumuz havadisler dilimizi yutacak / nutkumuzu tutacak kadar bizi şaşkına çeviriyor.
Alın teri harcamadan kolay yoldan varsıl olup daha konforlu bir yaşam düzeyine erişmek isteyen aç gözlü tamahkar şahsiyetlerin bürokraside ve siyasette kendilerine mevzi edinmesi, kamu görevlerini eda edecek kişilerin atanmasında liyakat (yetkinlik) kıstasının gözetilmemesi sonucu gördüğümüz ve göreceğimiz bu tür olaylar vaka-ı adiyedendir.
Yine basından izlediğimiz kadarıyla fon krizinde dahli olan üst düzey bürokrat ve siyasilerden müteşekkil sayıları altmışın üstünde olan bir listeden söz ediliyor. Ana muhalefet Partisi Genel Başkanı ve Sözcüleri " Liste elimizde, isimlerini tek tek biliyoruz " diyor. Yine iktidar cenahında deve dişi gibi şahsiyetlere sahip Grup Sözcüleri ağız birliği etmişçesine “Listelerin açıklanmasını" talep ediyorlar.
Daha da önemlisi, sanki kamuoyuyla dalga geçiliyor, insanların aklıyla alay ediliyor. Sürecin başında ana muhalefet, eski Bakan Fatma Betül Hanım’ın adını kamuoyuna açıkladı. Günler boyunca kamuoyu; “Hakkında soruşturma açılmadı”, “Açıldı”, “İfade verdi”, “Tutuklanmadı”, “Edindiği öne sürülen 2 milyar lirayı iade etti”, “Ettiyse dekontunu açıklasın”, “Yeniden ifadeye çağrıldı”, “Mal varlığına el konuldu” gibi birbirini takip eden iddialarla meşgul edildi. Ayrıca kamuoyu, Fatma Betül Hanım’ın bu fon işlerine girerken kullandığı sermayeyi nereden ve nasıl temin ettiği, bu parayı hangi yollarla biriktirdiği sorularına da yanıt aramaya devam ediyor.
Bu usulsüzlükte ya da yolsuzlukta, adı her ne konulacaksa, yalnızca Fatma Betül Hanım'ın yer almadığını; başka isimlerin de işin içinde bulunduğunu ve buna ilişkin ellerinde isimler ile kanıtlar olduğunu iddia edenler, o isimleri tek tek açıklamadıkları sürece inandırıcılıklarını kaybedeceklerini ve samimiyetlerinin sorgulanacağını fark edemiyor olabilirler mi?
Çünkü ortaya atılan iddiaların ciddiyeti kadar, bu iddiaların somut bilgi ve belgelerle desteklenmesi de önemlidir. Aksi halde kamuoyunun zihninde oluşan soru işaretleri daha da büyümekte, iddiaları dile getirenlerin güvenilirliği tartışılır hale gelmektedir. Nitekim iktidar cephesinden de grup sözcülerinin, söz konusu listelerin açıklanması yönünde güçlü çağrılar yaptığı görülmektedir. Kamuoyu ise artık ima ve iddialardan çok, isimlerin ve belgelerin açıkça ortaya konulmasını beklemektedir.
Olması gereken; ki demokrasinin tüm kurum ve kuralları ile işlediği ve uygulandığı sistemlerde öyle olur. Öncelik ki demokrasinin tüm kurum ve kuralları ile işlediği ve uygulandığı sistemlerde öyle olur. Öncelikle bir öneri verilir. Sağduyulu ülkesini seven vekiller siyasal görüşü fark etmeksizin bu öneriye destek verir. Önerinin devamında irfanı ve vicdanı hür olan bir komisyon kurulur. Bu komisyon ülkeye zarar veren, milletin sırtından haksız kazanç temin eden kim varsa, siyasetçi yada bürokrasiden kim olursa olsun, siyasi görüşü, etnik yapısı, felsefi inancı her nasıl olursa olsun ayırt etmeksizin tek tek saptar ve ifadelerini alıp isimlerini kamuoyuna ifşa etmeleri gerekir.
Sanki bunların ellerinden bir tutan var.
İktidar ortağı MHP Genel Başkanı Sayın Devlet Bahçeli, 13 Ocak 2026 tarihinde partisinin grup toplantısında, “En düşük emekli maaşı alan ve sayıları yaklaşık 5 milyona yaklaşan kardeşlerimizin sosyal ve ekonomik durumlarını iyileştirmek için gerekirse elimizi değil, gövdemizi taşın altına koymalıyız. Onlar üzülürken bizler rahat olamayız.” sözleriyle emeklilere umut vermişti. Ancak bu açıklamanın emeklilerin yüreğine serptiği su ve oluşturduğu sevinç uzun sürmedi. Aynı gün öğleden sonra TBMM Genel Kurulu’nda, kulaklarımızın artık fazlasıyla aşina olduğu ve ne yazık ki kanıksadığımız “Öneri, AK Parti ve MHP’li milletvekillerinin ret oylarıyla kabul edilmedi” sözleri duyuldu. Böylece verilen umut yerini bir kez daha hayal kırıklığına bıraktı.
Rutin duruma getirildiği için duymaya alıştığımız bu sözleri zannederim, listelerin açıklanmasını isteyen vekiller de kendileri öneri verseler bile oylamada sarf edeceklerinden hiç şüphem yok.
O halde “Fatma Betül Hanım’ın suçu ne?” diyerek masumiyetine saygı duyarak sormak istiyorum. Kendisine sarı öküz misali bedel ödetilirken diğer diğerleri sanki korunuyormuş gibi bir izlenim yok mu?
Herkesin ağzında bir de "Milli irade sözü" var. Ancak gerek yönetenleri seçen seçmenler gerekse yönetime seçilen siyasiler nezdinde sakat ve antidemokratik bir anlayış hakimdir ülkemizde.
Özellikle yerel seçimlerde siyasal iktidar yanlısı adaylara oy vermenin gerekliliği yansıtılır. Gerekçeleri de belediyelerin merkezi yönetimden parasal destek alması. Kimin parasını kimden esirgiyorlar? Genel Bütçeden karşılanan bu ödeneklerin kaynağı bu halktan toplanan vergiler değil mi?
İktidar partisine oy vermeyen, yerel yönetimlerde muhaliflerden yana tercihte bulunanların cezalandırılması nasıl kabul edilir. Onlar tercihi Milli İradeden sayılmıyor mu?
Milli iradenin tecellisinin ve seçimlerin sağlıklı, adil bir şekilde yapılmasının adeta bir anlamı kalmadı. Kendisine oy veren seçmenlerin tercihine saygı göstermeyerek, seçildiği siyasi çizginin tam karşısındaki bir oluşuma rahatlıkla geçebilen bir siyasetçinin, yeni adresinde kahraman gibi karşılanması da bu tabloyu daha da düşündürücü hale getiriyor. İlkesizliğin ödüllendirildiği, transfer edilmiş siyasetçilerin zafer kazanmışçasına rozet takma törenleriyle karşılandığı bir ortamda; demokrasiye, milli iradeye ve seçmen iradesine duyulan saygıdan söz etmek giderek zorlaşıyor. Bu görüntüler devam ettiği sürece, demokrasi ve ulusal irade kavramlarının içinin boşaltıldığı yönündeki eleştirilerin önüne geçmek mümkün olmayacaktır.