Ben ne zaman kora düşüp gönlüme kepenek üşse
tinsel sezginle seziyor mor meneviş beziyorsun
Yelenle yolu yonarak kirpiklerime konuyor
Her birini tek tek aşıp gözlerimden taşıyorsun
Besbelli ki her bir boyut Nazaman lâmekan soyut
toprak hava suca somut sessiz sedasız bir komut
alıp gözlerin sicimde sim telkâri bir cicimde aşmaya hazır biçimde yaşamaktasın içimde ki gönlümden gamı yonup
sağlar başımla onuyor
öznel yörüngenden şaşıp gülhanemde yaşıyorsun
Sevdeşlerimin elleri erişemezken elime
eleklik gönül telleri gerişemezken yelime
çimen gözümün selleri serişemezken çelime
ansızın yanıma çonup
Özbirliğimle onuyor
gözbirliğimle kamaşıp benliğinden taşıyorsun
Taşa toprağa belenip kızıl aslanka yelenle
uzanıyor sol yanıma can katıyorsun canıma
Her daim dolu seleli besbereketsin hanıma
karda yanıp harda donup emre amade çonuyor
güz gönlümde kızıllaşıp kanışına şaşıyorsun
Tam da bu yüzden hem yarım hem tamamım yokluğunda
Tastamam sana ayarım açlığımın tokluğunda
Gelişine an sayarım hasretinin çokluğunda
Sen kutlu kerevet sunup çala murada onuyor
Lamekanzaman dolaşıp hasretimi kaşıyorsun
Demem o ki ey Çimen'in özbeöz cananı canı
Göl gönlünde nü çimenin ha bire akan akkanı
Güz bahar gümrah çimenin yedi yirmi dört her yanı
Göz suyumda yunup yunup yencek yemliğe dumuyor
Dünle hem günle dalaşıp ölümünde yaşıyorsun