Âşıktı
O ne derse doğruydu
Herkesten iyi
herkesten güzel
Ona özel
Başkasını gözü görmez
Lokma geçmezdi boğazından
“Yoksa ölür” zannıyla var olmaya azmetti
Âşıktı
Acıyan yerini bilmez
Üzemezdi ki
Çalışıp yorulmamalıydı
Dünya telaşesi olmamalıydı
Ölemezdi bile
yerine ölmeye yeminliyken
Âşıktı
Onunla doğan o
onun için doğan oydu
kanınca
Alnına yazılmış en doğru yazıydı
okuyabildiği
Âşıktı
Yüreğinde başkasına yer yoktu
O koku…
ıtır
lavanta
hanımeliydi
Âşıktı
Kimler kimdi bilmedi
Nereden gelip nereye giderlerdi
ilgilenmedi
Onsuz olamazdı
Yalnız kalamazdı
Aymazdı
Ah hem ne aymaz
Farketti
Ne çokmuş çevresi sevesi
Seveni şiir şiir
gelmemiş göresi
Ne çok çay
Ne çok dere
nehir
göl
deniz
Onsuz da yenebilen meyveler
Bitti
Başı dönmez
Kalbi teklemez
Tansiyonu normalinde
Çorap
Gömlek
Terlik ortada
Örtüler dağınık
Pazar çantasında
buruşuk elma
sararmış tere
susuz limon
Elektrik faturası kabarık
Doğal gaz azalmış
Musluklar bozuk
Tüm bunlar onun haltetmesi
Bitti
Nereye gitti o koku
Hani o ipeksi doku
Vücut kimyası yerinde şimdi
Uyku ilk akşamdan
Yemesi içmesi gereğince
Gözleri perdesiz
Ev
ocak
kapı
kırık dökük yıkık çıkık
“Ya giderse”
“Giderse gitsin”e devrik
Gözü içine çekildi
Kulağı sesten kesildi
Normal yurdu insanıymış meğer
Herhangi biri gibi
Dünyaya gelişi de öylesineymiş
Ko yorulsun o da biraz
Bırak onsuz kalsın eccik
olmaz bir şeycik
Bitti
Ne menem şeymiş bu aşk
Sandığı hiçbir şey sandığı değilmiş
Bildiği hiçbir şey bildiğinden değilmiş