Bilimsel Literatürde Manuel Terapi
Manuel terapi, bilimsel literatürde “yalnızca” masaj ya da yüzeyel gevşetme teknikleri olarak nitelendirilemeyecek kadar geniş bir kapsama sahip bir araştırma alanıdır. Mobilizasyon, manipülasyon ve yumuşak doku teknikleri gibi manuel terapi yaklaşımları, yıllar içinde sayısız deneysel çalışma, sistematik derleme ve meta-analize konu olmuştur.
“Bugünün bilimsel veri tabanlarında manuel terapi kapsamında toplam on binlerce çalışma bulunmakta ve bu durum manuel terapinin ne derece bilimsel çevrelerde araştırılan bir alan olduğunu göstermektedir. Bununla beraber dikkatli olmak gerekiyor; çünkü sonuçlar tüm çalışmalar için tek tip değildir.” diyen Aksungur, literatürdeki araştırmaların çokluğunun, nesnesinin küçümsendiğini veya abartılmadığını ve yorumlarının dikkatle yapıldığını gösterdiğini söylemiştir.
Bilimsel Çalışmalar Nasıl Yorumlanmalı?
Manuel terapi kapsamında yapılan araştırmalardan bazıları diğer çeşitlerle karşılaştırıldığında olumlu bulgular bildirirken, bazı sistemli derlemeler ise sınırlı veya değişken sonuçlar bulguları yönündedir. Aksungur’a göre:
“Bilimsel bir çalışma amacı tek bir yöntemin hiçbiri olmadığını belirterek diğerlerinin üzerinde yer kaplaması değildir. Çalışmalar, tıpkı fizyoterapi gibi ya da herhangi bir bilim dalının amaçları gibi, neyin nasıl, hangi koşullarda, hangi bireylerde nasıl ele alınması gerektiğini öğrenmeye çalışmaktadır. Manuel terapi bu çerçevede değerlendirilmelidir.”
Bu nedenle, manuel terapi kendi başına tek ve mutlaka her durumda uygulanması gereken bir çözüm değildir; fizyoterapi biliminin içerisinde bilimsel olarak araştırılan, sınırları ve etki alanı literatürde bulunmaya çalışılan bir yaklaşım olarak konumlandırılmaktadır.
Bütüncül Yaklaşım Vurgusu
Bilimsel literatürde incelendiğinde manuel terapi, egzersiz, postür farkındalığı ve hareket eğitimi gibi başlıklarla bütünleştirilerek incelenmektedir. Ve yine Zafer Aksungur’un sözlerinden anlaşıldığı üzere, kas-iskelet sistemi boyunca nesnesine yönelik şu an bilinen birçok çalışmanın varlığında tek bir yöntemin yalnızca tek başına tüm mekanizmaları açıklayabileceği ve bütün çözümün getirmesi mümkün değildir.
“Bu tartışmaların manuel terapiye dair sadece terapi yöntemlerinin kullanımından ibaret olduğunu düşünmek yanlış olur; aslında, burada bir bilim dalı içerisinde yıllar süren çalışmanın, yoğun tartışmanın ve farklı bakış açılarına açık bir zeminin sonuçlanıp bir araya gelmiş olduğunu görmekteyiz.” diyen Aksungur, önemli olanın bilimsel verilerin abartılan veya yanlış aktarılmadığını; aynı zamanda bağlamdan koparılmadan yorumlandığını belirtmiştir.