Sabır ile hangi gece aymıyor ki sabaha

Aşkla göğe hangi

ece yaymıyor ki kahkaha

Umudunu kişeleyip yummadıkça gözünü

Kara yere şişeleyip gömmedikçe özünü

Hangi tohum açılarak çiçeklenmez ki seviyle

Hangi gönül saçılarak birlenmez ki eviyle

Öz diliyle eşeleyip incelttikce sözünü

Kirpiğiyle deşeleyip harladıkça közünü

Çimen denen adı hiçin dağlarca derdi olsa da

Kav misali için için yanıp yeni kül dolsa da

Gül gönlünü köşeleyip şiirlemez mi tözünü

Bağ bağrına döşeleyip belemez mi can özünü