Uyuşmazlık ve çözüm

Uyuşmazlık düşünce, fikir veya menfaat çatışması sonucu ortaya çıkan karmaşık ya da netlik kazanmayan durum olup bağdaşmazlık olarak da dile getirilmekte ve problem yaşayan tarafların anlaşamadıkları konu ya da konulara işaret etmektedir. Çözüm ise mevcut sorunun çözülmesiyle ortaya çıkan sonuç olarak karşımıza çıkmaktadır. Uyuşmazlığın varlığı çözümünü gerekli kılmaktadır. Bir diğer anlatımla uyuşmazlıklar çözümlenmek içindir. Daha doğrusu böyle olması ve hiçbir uyuşmazlığın yıllarca sürmemesi gereklidir. Bu maksatla ülkelerin iç hukuk sistemlerinde çeşitli düzenlemeler yapılmakta, uyuşmazlıkların çözüme kavuşturulması için kurum ve kuruluşlar oluşturulmakta ve bazı meslek grupları yalnızca uyuşmazlık çözmekle yetkilendirilmektedir. Ülke sınırlarını aşan veya evrensel düzeyde korunmak istenen ya da Anayasa’da sayılan ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nde yer alan temel hak ve hürriyetleri ilgilendiren konularda ise iç hukuk sisteminin yanı sıra uluslararası düzeyde başvuru mekanizmaları bulunmaktadır.

Ülkemiz bakımından değerlendirme yapıldığında uyuşmazlıkların temel çözüm yeri mahkemelerdir. Daha doğru bir ifadeyle bu yer mahkemeler olmak zorundadır. Zira taraflar uyuşmazlıklarını her zaman anlaşarak çözemez. Cinayet, cinsel istismar, uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti, görevi kötüye kullanma gibi suçlarla boşanma, çocuğun velayeti, sigortalılık süresinin tespiti gibi konular başta olmak üzere birçok uyuşmazlığın anlaşmayla çözümlenmesi mümkün değildir. Bu sebeple alternatif uyuşmazlık çözüm yolları gerekliyse de tek başına yetersizdir. Belirtilen hususlar dikkate alındığında mahkemelerin ve savcılıkların önemi ön plana çıkmaktadır. Buna rağmen günümüzde mahkemeler ve savcılık birimleri uyuşmazlık çözmekte yetersiz kalmakta ve insanları mağdur etmektedir. Bilindiği üzere ülkemizde uzunca bir müddettir birçok uyuşmazlık çözümlenmemekte, çözümü kasıtlı veya hileli fiillerle ertelenmekte, çözüm için gereken araştırma ve incelemeler yapılmamakta, birçok işlem usulen yapılıp geçilmektedir. Örneğin birçok adli vakıada kamera kayıtları halen talebe rağmen alınmamaktadır. Günümüz teknolojisinde kamera kayıtlarının defalarca istem üzerine alınmaması, hatta adliyedeki kamera kayıtlarının bile ortaya konulmaması, bir hakimin kapıyı içinden kilitleyerek (koruması, zabıt katibi ve mübaşir de içeride) içeriye alınan iki kişi dışında başka kimseyi almaması, kapının içinden kilitlendiği ve çalınmasına rağmen açılmadığı yönünde suç duyurusuna rağmen savcının kamera kayıtlarını özellikle almaması dikkate alındığında adliyelerde uyuşmazlık çözümünden çok uyuşmazlık çıkarıldığı ve doğrudan hakim ve savcıların bazıları tarafından suç işlendiği ama kimsenin onları soruşturmadığı ve yapılan eylemlerin fenalığının sorgulanmadığı, delillerin de yine adli mercilerce karartıldığı, kamera kayıtlarının alınmadığı ve zamanın geçmesiyle kendiliğinden silinmesine yol açıldığı görülmektedir.

Bundan yaklaşık olarak 2,5 yıl öncesinde İzmir Adliyesinde yaşanan bir taciz vakıası suç duyurusuna konu edilmiştir. O dönemde bu husus adli mercilerin kayıtsızlığı, usulsüz tutum ve davranışları ile dosyayı kasıtlı olarak beklemeye almaları sonucunda haber yapılmıştır. Zira dosya adliyenin tozlu raflarında bekletilmiş ve aynı adliye içerisinde, hatta doğrudan savcıyla aynı katta bulunan şüphelinin ifadesi bir yılı aşkın süre boyunca alınmamıştır. Haberin alt kısmına isimlerini gizleyen kişilerce yorum yapılmış ve bu yorumlar da tıpkı adliyedeki hileli işlemler gibi yanıltıcı ifadeleri içermiştir. Yorum detaylarında bu olayın haber yapılması yerine adli mercie iletildiğinde hemen kolaylıkla çözümleneceği yer almış ve kimlikleriyle meslekleri açığa vurulmayan bu gizli yorumcuların hukuki mekanizmayı gayet iyi bildikleri, ancak haberin gücünü kötü niyetle azaltmayı amaçladıkları fark edilmiştir. Aradan geçen yıllarda suç faili adli mercilerce güçlendirilmiş ve fail bir anda savcılık dosyasından hukuka uygun yolla ve talep dilekçesi sonucunda savcılık kararıyla elde edilen kamera kayıtlarındaki görüntüleri için müştekiye kendi resmini çektiği yönünde bir iftirayla yaklaşmıştır. Hatta gazetede yüzünün kapatılmasına ve kendisi görselde tanınmayacak hale getirilerek yüzü bulanıklaştırılmasına rağmen kişisel verisinin ihlal edildiğini iddia etmiştir. Bunun dışında suç faili iki yıla yakın müddetle yalancı tanık aramış, savcılık da buna göz yummuş ve bu sebeple dosyayı beklemeye almış, fail de kendisinin kollandığını bildiğinden suçtan kurtulmak amacıyla konuyu dağıtmaya ve mağduru oynamaya çalışarak bu defa kendisinin adliyede hakarete uğradığını beyan etmiştir. Oysa iki farklı günü içerir kamera kayıtlarının ikincisi yönünden dinlenen tanıklar olay yerinde yoktur. Olay yerinde bulunan iki güvenlik görevlisinden birisi taciz fiilinin faili, diğeri de suç failine gözcülük yapan diğer güvenliktir. Kamera kayıtlarıyla sabit olan bir ortamda bu ikisinden başka kimse yoktur ki, savcı üç kişilik yalancı tanık grubunu dinleyerek yalnızca takipsizlik kararı verebilmek için görevini kötüye kullanmış ve suç işlemiştir. Hatta gözcülük yapan güvenlik hakkında hiçbir işlem yapılmamış ve onun ifadesi bile alınmamıştır. Belki de dinlenen yalancı tanıklardan birisi odur. Zira kimliği bilinmemektedir. Ama dosyanın savcısı tüm bunları çok iyi bilmektedir. Onu denetleyen bir yer ise yoktur. O da tüm bunları denetimsizlik ve sorumsuzluk sebebiyle yapmaktadır. İlk olay gününe ilişkin olarak da kimlik kartının gösterilmediğinden bahisle ve bu bahaneyle avukatı taciz eden güvenliğin kendisine gösterilen karta özellikle bakmaması durumu için savcı, avukatın elinde kimlik kartının olmadığını, gerçekte elinde kimlik kartını havada tutan avukatın, aslında kimlik kartını tutmayıp aksine güvenliğe parmak salladığını belirtmiştir. Görüldüğü üzere ülkemizde halen bir savcıya yakışmayacak türden hileli kararlara imza atanlar vardır ve bu kişiler şikayetlere rağmen hiçbir surette denetlenmemektedir. Oysa dosyada muhafaza altında ve müşteki tarafta bulunan adliyenin olay gününe ilişkin kamera kayıtlarından güvenlik görevlilerinin suç işlediği, müştekininse şüphelinin resmini çekmediği, yalancı tanıkların olay yerinde olmadığı ve mevcut avukat kimlik kartına rağmen avukatın güvenliğe parmak salladığından bahisle KYOK yazan savcının da görevi kötüye kullanma ve resmi belgede sahtecilik suçlarını işlediği görülmektedir. Bunların tümü Adalet Bakanlığına ve Hakimler ve Savcılar Kuruluna çok kez bildirilse ve özellikle DVD üzerine Adalet Bakanının adı ve soyadı yazılarak kamera görüntülerini bizzat incelemesi için bu kayıtlar ilgili kurumlara gönderilse de, görevini kötüye kullanan ilgili savcının yalnızca adliye içindeki birimi değiştirilmekle yetinilmiş, savcıya hiçbir ceza verilmemiştir. Suç faili olan güvenlik de adliye içinde mağduru oynamaya devam etmektedir. Görüldüğü üzere bu süreçte savcı görevden alınmadığı gibi adliyenin içinde kadın taciz eden güvenlikle ona gözcülük yapan güvenlik elini kolunu sallayarak gezmeye, tanıklar da yalan söylemeye devam etmektedir. Onlara “Dur!” diyense halen yoktur.

Adliyelerde uyuşmazlık çözümünden öte hileli işlemler kol gezmektedir. Bu sebeple uyuşmazlıklar çözümlenmemektedir. İstinaf mahkemeleri yerel mahkemede görevini kötüye kullananların saklanabilecekleri ya da sığınabilecekleri alanlar olmayıp aksine yerel mahkeme kararlarının hukuka uygunluğunu denetleyen üst derece mahkemeleridir. Oysa bundan birkaç yıl önce bir dava dosyasındaki davalıları birbirine karıştıran ve hukuka aykırı karar veren hakimin şikayet edilmesi üzerine kendisi asliye hukuk mahkemelerinden alınıp istinaf mahkemelerine verilmiştir. Kararın icrası tarafımızca tehir-i icra yoluyla durdurulmuş ve sürecin devamında karar esastan kaldırılıp lehimize olacak şekilde yeniden karar verilmiş, aynı kararla nakdi teminatımız iade edilmiş, usulsüz ilamlı icra takibi iptal edilmiş ve ödenen karar ve ilam harcı geri alınmıştır. Ama bu süreç son derece yorucu ve yıpratıcı olmuştur.

Trafik kazası geçiren müvekkilin sanık olarak yargılandığı ve Denizli ilinde görülen davanın yapılan duruşmasına tarafımca sanık müdafi sıfatıyla katılım sağlanmış ve müvekkil olan sanığın, sanık müdafi olarak şahsımın, bir diğer sanığın, müştekilerin ve müşteki vekillerinin hazır oldukları beyan edilerek kamera kayıtlarının duruşmada hep birlikte izlenmesi talep edilmiştir. Mahkemede hakim sıfatıyla bulunan ve müvekkilimin hayatı hakkında karar verecek olan kişi, kamera kayıtlarını izlemeyeceğini belirtmiştir. Tarafımca bunun doğru olmadığı belirtilse de talep kabul edilmemiştir. Bunun üzerine bu istemimin ve istemin reddinin duruşma tutanağına geçirilmesi istenmiştir. Hakim de tutanağa geçirmiş ve hiç çekinmeden, adeta korkusuzca “Her ne kadar sanık müdafi kamera kayıtlarının duruşma esnasında izlenilmesi talebinde bulunmuş ise de dosya kapsamı itibarıyla talebin reddine” şeklinde usulsüz ve yersiz bir karar vermiştir. Akabinde kamera kayıtlarını izlemek istediğimiz kendisine tekrardan bildirilmiş, ancak karşılığında söz konusu kayıtları kalemden alıp izleyebileceğimiz söylenmiştir. Elbette tarafımca kamera kayıtları bir flaş bellek içerisine alınarak izlenmiş ve savunmalar bu doğrultuda yapılmıştır. Ancak tüm bu tutum ve davranışlarla başkaca haklı nedenler karşısında hakimin reddi istenmiş ve hakim Hakimler ve Savcılar Kuruluna şikayet edilmiştir. Ülkemizde henüz kabul edilen bir ret istemi görmediğim gibi bu hakimin reddi istemi de reddedilmiştir. Devamında hakim apar topar aynı ildeki istinaf mahkemelerine gönderilmiş ve hakkında hiçbir disiplin cezası tesis edilmemiştir. Yerel mahkemede dosya incelemeyen ve 15-20 saniyelik, yarım dakika bile sürmeyen kamera kayıtlarını izlemeyen bu kişi üst mahkemeye gönderilip ödüllendirilmiş ve kendisinden yerel mahkeme hakimlerinin kararlarındaki hataları bulması istenmiştir. Acı ile komedinin karışımı olan bu trajedinin sonucunda, hakimin görevini yapmamasına karşılık bulunduğu mahkemenin derecesi ve maaşı artırılmıştır. Böyle bir olaydan bu türdeki sonuç da ancak ülkemizde çıkmaktadır.

İzmir’de iş mahkemelerinde görevli bir hakimin, avukatı kasıtlı şekilde e-duruşmaya almaması ve aramayı kabul eden avukatın aramaları cevaplamadığına dair duruşma tutanağı düzenlemesi sonucu yapılan ret talebi reddedilmiştir. Oysa avukatın video ve fotoğraf görüntülerini içerir delilleriyle UYAP’ta olduğu, e-duruşma sistemine giriş yaptığı, yapılan e-duruşma çağrısını cevapladığı, hatta mahkemece görüntüler birleştirilmediği için el kaldırma butonuna bastığı, butonun sarı renkte yandığı, davanın görüldüğü mahkemenin, dosya esas numarasının, davacının ve avukatının ad ve soyadlarının yazılı, hatta e-duruşmaya özgü hakim tokmağı bulunan görselin mevcut olduğu, avukatın üzerine düşen tüm yükümlülükleri yerine getirerek aramayı cevapladığı ama hakimin sanki arama cevaplanmamış gibi davranarak taraf ve taraf vekiline mağduriyet yaşatmak için bu durumu görmezden geldiği sabittir. Hatta avukat bu kayıtları delil kapsamında muhafaza altına alırken eş zamanlı olarak mahkemeyi de telefonla aramakta ancak duruşmaya kasten alınmamaktadır. Bunun yanı sıra e-duruşma talep formlarında avukatların telefon numaralarının bulunmasına rağmen mahkeme de avukatı kötü niyetle aramamaktadır. 2018 yılından bu yana süren somut iş davasında, basit yargılama usulünün uygulanmasına rağmen, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu madde 320/3 hükmü uyarınca davanın zorunlu haller dışında iki duruşmada bitirilmesi ve bu iki duruşma arasında bir aydan fazla zaman aralığı bulunmaması gerekirken, hakim yılda iki defa duruşma yaparak duruşmaları altı ay sonrasına ertelemiştir. Davacı asil tarafından şikayet edildiğinde de haksızlığını kabul etmek yerine duruşmayı bir sene önceki kış ayıyla aynı ay ve güne, yani aynı tarihe vermiştir. Her iki yıldaki duruşma ay ve günleri aynı olup bunlardan birisi 19 Ocak 2023, diğeri 19 Ocak 2024 tarihleridir. Hakimin bu şekilde keyfi ve kötü niyetli davranmasının tek sebebi hiçbir denetim mekanizmasının olmamasıdır. Hakimler ve Savcılar Kuruluna şikayet edilse de kendisine hiçbir ceza verilmemiştir. Hatta e-duruşmada olunduğunun ancak hakimin görüntüleri birleştirmediğinin UYAP kayıtlarıyla sabit olduğu bildirilerek bu durumun Bilgi İşlem Müdürlüğünden rapor halinde tespiti istenmiştir. Ancak Adalet Bakanlığı bu talebi kabul etmemiş ve tüm bilgileri sır gibi saklamıştır. Bu bilgiler ortaya çıkmış olsaydı, hakimin görevini kötüye kullandığı ve içeriği sahte duruşma tutanağı oluşturduğu da ortaya çıkacaktır. Bu sebeple hiçbir şekilde bilgi ve belge verilmeyerek mağduriyetlerin katlanmasına göz yumulmuştur.

İstanbul ilinde polislerce verilen bir trafik idari para cezasına itiraz edilmiştir. İlgili sulh ceza hakimi talep edilmesine rağmen duruşma yapmadığı gibi tarafımızca, kolluğun fotoğrafını çektiği aracın ceza kesilen araç olmadığı beyan edildiğinden her iki araçtaki farklılıkları bizzat görmesi için doğrudan hakimin belirleyeceği herhangi bir tarih ve saatte aracın adliyenin otoparkına getirilerek hakim tarafından tüm duyu organlarıyla, özellikle aracı yerinde gözlemleyerek keşif yapması ve incelemesi, gerektiğinde bilirkişi tayini istenmişse de bu durum hakimin umurunda bile olmadığından ne yazık ki itiraz hakkında doğrudan ret kararı verilmiştir. Karar hakkında kanun yararına bozma talebinde bulunulması için tarafımca Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğüne başvurulmuştur. Ancak oradan olumlu bir sonuç alınır mı ve dosyanın incelenmesi ne kadar sürer? Tüm bu soruların cevapları muammadır.

İstanbul İl Jandarma Komutanlığında, İstanbul Asayiş Şube Müdürlüğünün bazı birimlerinde ve alınan duyumlara göre başkaca kolluk birimlerinde avukatların telefonları toplanmaktadır. Hatta jandarmada çantalarla bilgisayarlar da zorla alınmak istenmektedir. Yapılan suç duyurusu sonucunda İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının kararı, içinde dosyalarla bilgisayar bulunan ve X-ray cihazından geçmiş olan, taraf vekiline/avukata ait pilot valizi şüphe çektiğinden bahisle jandarmanın hukuksuz şekilde alabileceği yönünde olmuştur. Aslında doğrudan yağma suçuna teşebbüs olan bir durum, savcının kolluğu koruması sebebiyle serbest ilan edilmiştir. Elbette savcı şikayet edilecektir. Bu aşamada takipsizlik kararına itirazın sonucu beklenmektedir. Ancak tıpkı hakimin reddi taleplerinin sürekli reddedildiği gibi ülkemizde takipsizlik kararlarına itirazların da neredeyse tümünün reddedilmesi sebebiyle bu süreçte hakimin kararı beklenmekte ve her ikisi birlikte şikayet edilmek istenmektedir. Ne yazık ki şikayetlerin sonucu da hep aynı olup incelemeye yer olmadığı yönündedir. Bu da hukuksuzlukları her geçen gün artırmaktadır.

Kişilere ulaşma imkanı bulunan kolluğun, ilgili yerine, görüşsün görüşmesin sürekli olarak akrabalarını araması ve aranan kişilerin kendilerini ilgilendirmeyen konularda sıklıkla rahatsız ve toplum nezdinde rencide edilmesi sonucunda yapılan şikayet için dosyaya bakan savcı ve takipsizlik kararına itirazı reddeden hakim bu durumun normal olduğu şeklinde usulsüz kararlarla karşılık vermiştir. Oysa kendileri kapılarına “Kaleme gidiniz.”, “Burası hakim odasıdır.”, “Katip X: Y no.lu oda” şeklinde yazılar asmakta, hatta kapılarını içinden kilitlemektedir. Hukuku bilmeyen ya da uygulamaktan kasıtlı olarak imtina eden bu kişiler hiçbir şekilde denetlenmemektedir. Bir kesimin anormal ve gereksiz rahatlığı, diğer kesimin temel hak ve hürriyetlerini yok etmekte, yaşam hakkını ihlal etmekte, huzur ve sükununu bozmaktadır. Benzer şekilde insanların başka kişi dosyalarından bahisle aranmalarıyla lekelenmeme hakkı ihlal edilmekte ve aile düzeni sarsılmaktadır. Bu durum aynı zamanda kişilerin duyulmasını istemediği adli konuları ve dosyaları hakkında bir başkasının, yerine göre husumetli olduğu kişinin bilgi sahibi olmasına da yol açmaktadır.

Ülkemizde avukatın üzerinden kapıyı kilitleyip cep telefonuyla oynamaya giden polis de denetlenmemekte, kaymakamlıklar ve valilikler bu tip faciaları olağan karşılamaktadır. Aynı polis kendilerinin üzerinden bir suç failiyle bir arada olunacak ve yalnız kalınacak şekilde kapıyı kilitlese acaba bu durum yine normal karşılanacak mıdır sorusundan başka hiçbir soru akıllara gelmemektedir. Bu durum ülkedeki hukuksuzlukların tavan yaptığını, bencilliğin normalleştirildiğini ve insanlığın yok edildiğini gözler önüne sermektedir.

İzmir’de bir savcı, tarafı olduğu davayı kazanabilmek için avukatı eliyle sunulan dilekçede KYOK itirazına ret kararında bu yönde bir ifade yokken, davaya bakan hakimi kandırmak için söz konusu KYOK itirazının şahsi garez sebebiyle reddedildiğinin kararda yazıldığını belirtip davaya bakan hakimi etkilemeye çalışmakta ve adeta değişik iş kararı içeriği ve gerekçesi uydurmaktadır. Ancak şikayetlere rağmen Hakimler ve Savcılar Kurulu, hakimi kandırmaya çalışan savcıya hiçbir işlem yapmamakta ve incelemeye gerek görmediğini bildirmektedir. Savcının avukatı dosyaya “Takipsizliğe itirazın CMK'nin 173/2. maddesi uyarınca hukuki gerekçeler içermesi gerektiği ancak takipsizliğe itiraz dilekçesinde geçen beyanların subjektif şahsi garez duygusu ile yazıldığı gerekçesi ile davalının takipsizliğe itirazı reddedilmiştir.” ifadesini yazsa da; gerçekte karar, metni kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, karara yasal süresi içerisinde itiraz edildiğinin anlaşıldığı, ancak kararda isabetsizlik olmadığından bahisle itirazın reddine karar verildiği şeklindeki klasik şablon metinden ibarettir. Tüm bunlara rağmen usulsüzlüğün sahibi olan savcı ve savcının avukatı denetlenmemektedir.

Davada açıkça taraf tutan İzmir’de görevli bir asliye hukuk mahkemesi hakimi, basit yargılama usulüne göre verilen karara itiraz sonucunda kaldırılan ve yok hükmünde olan kararı kendisine gerekçe yapıp davayı apar topar ve yangından mal kaçırır gibi bitirmiştir. Oysa itiraz üzerine görülen davada asliye ceza mahkemesince sanığın beraatine karar verilmiştir. Hukuk hakimi, ceza hakimince beraat kararı verileceğini bildiğinden aynı günde karara çıkacak olan ceza davasının duruşmasını beklemeksizin alelacele yok hükmündeki bir kararı kendisine gerekçe yapıp hukuksuzluğa imza atmıştır. Zira amacı tazminata hükmetmek olup hakim açıkça taraf tutmaktadır. Oysa kararına gerekçe yaptığı kararın kaldırılıp davanın duruşma açılmak suretiyle görüldüğü kendisine dilekçeler eşliğinde bildirilmiştir. Nasıl ki gerekçeler yok hükmündeyse ülkemizde tarafsızlık da neredeyse yok hükmüne getirilmiştir. Hatta aynı hakim dosyaya sunulan iki sayfa dolusu mazeret dilekçesi ile üç farklı mazereti ve bu mesleki mazeretleri içerir iki farklı duruşma tutanağı ile avukatın katılım sağlayacağı ve doğrudan Adalet Bakanlığının düzenlediği mesleki konferansın bilgisini içerir afişi kabul etmeyerek, adeta dalga geçercesine “Mazeretinin yeterince belgelendirilmediği ve gerekçelendirilmediği anlaşılmakla reddine karar verilerek tefhimle açık duruşmaya devam olundu.” demekte ve tarafsız olmadığı için reddedilse de reddin reddine, suç işlediği için şikayet edilse de inceleme talebinin reddine karar verilmektedir. Bu sebeple ülkede suç kastı olan herkes rahatça ve dilediği gibi suç işlemektedir. Oysa bir avukatın mazeretinin üç farklı türden olması değil, bir sebebe dayanması dahi yeterlidir. Mazeret dilekçesinin ekinde hiçbir duruşma tutanağı sunulmasa dahi UYAP’tan avukatların duruşmaları görülmektedir. Burada açıkça taraf tutulmakta ve ne yazık ki taraf tutan kişiyi de şikayet mercileri tutmaktadır.

İcra takibine konu beraat vekalet ücreti, İzmir Cumhuriyet Başsavcılığınca iki yıldır avukata ödenmemekte ve yapılan CİMER şikayetlerine verilen cevapta faizin işlediği belirtilmektedir. Faizin işliyor olması bir ödememe sebebi ve gerekçesi değil, takibin iptali veya icranın geri bırakılması kararı olmadığı durumda temerrüt halidir. Görüldüğü gibi artık hukuksuzluklar insanların yaşam hakkını elinden almakta ve somut durum kişi özelinde mülkiyet hakkının ihlalini oluşturmaktadır. Ödeme ise öylece bekletilmektedir.

Özetle ülkemizde hukuk uygulanmamaktadır. Hukuk yargı eliyle yok edilmekte ve yok hükmüne getirilmektedir. Bu haliyle mesleklerin de yapılabilirliği kalmamaktadır. Yargısal mekanizmada adeta “Bal tutan parmağını yalar.” atasözünde olduğu gibi herkes gücü yettiği ölçüde kendi intikamını alıp geri kalanını salmaktadır. Bir diğer anlatımla hakim ve savcılar yalnızca kendilerine karşı olan haklı eleştirileri, hukuka uygun ya da aykırı söylenen sözleri, yapılan fiilleri takip etmekte, kendilerine dokunmayan yılan ise ne yazık ki bin yıl yaşamaktadır. Herkes kendi yetkisi ve görevi dahilindeki ayrıcalık ve imkanları yalnız kendisi için kullandığında bunun anlamı ve tanımı, görevini yapma ya da görev bilinci değil, “kendi intikamını alma” ve “canının istediğini yapma” şeklinde olmaktadır. Bu da keyfiliğe ve çoğu halde görev suçuna işaret etmektedir. Tüm bunlar beraberinde eşitsizliği, kayırmacılığı, insan ayrımını, haksızlığı, hukuksuzluğu, hakkaniyetsizliği ve adaletsizliği getirmektedir.

Bundan birkaç yıl önce ihbar edenin sosyal medya hesabından, bir savcının şüpheli hakkındaki yakalamayı kaldırmayı unuttuğu belirtilmiştir. Bu ağır kusur halini açıklayan şahsa hemen ihbar eden sıfatıyla ifadeye davet yazısı ulaşmıştır. Söylemleri doğru olduğu için şahıs ilgili evraklarla savcılığa giderek savcının yakalamayı kaldırmayı unuttuğu dosyanın bulunduğu başsavcılığı, dosyanın soruşturma numarasını, hakkında yakalama çıkan şüphelinin adını ve soyadını, yakalama ve ifade tarihlerini bildirmiştir. Ardından soruşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ve savcıya hiçbir işlem yapılmamıştır. Hatta savcı ilçeden ile tayin olmuştur. Yani yine ödüllendirilmiştir. Oysa ihbarcının ihbarı doğru olmasaydı, tutuklanmaması ihtimali yoktu. Peki ihbarı doğru çıktığında, neden savcı görevinden alınmadı ya da hiçbir yaptırım görmedi? İşte asıl sorun buradadır. Eşitlik de bunu gerektirir. Kusur kimdeyse onun yaptırım görmesi ve cezalandırılması gerekir. Ne yazık ki ülkemizin gerçekleri de değişmeyen kaderi de budur. Ülkede ilk etapta çözümlenmesi gereken sorun, uyuşmazlık çözmekle görevli mekanizmanın sağlıksız bir yapıda oluşudur. Bu temel sorun çözümlenmediği müddetçe bireysel uyuşmazlıkların çözüme kavuşması mümkün değildir.

Ülkemizde uyuşmazlıklar hakkıyla çözümlenmemekte, deliller toplanmamakta, bilerek yalancı tanık dinlendiği dahi olmakta, yalan söylediği anlaşılan taraf ve tanıklar hakkında hiçbir işlem yapılmadığı gibi suç ihbarında dahi bulunulmamaktadır. Bu halde ağzı olan konuşmakta, iftiralar, suç uydurmalar ve yalan tanıklıklar kol gezmektedir. Böyle bir usulsüzlükten de adil kararların çıkması beklenemez haldedir. Karara göre gerekçe uydurma veya bir şekilde gerekçe bulma dehşeti almış başını gitmektedir. Oysa bu suçtur. Başta görevi kötüye kullanma olmak üzere birçok suç vasfını oluşturmaktadır. Rastgele karar vermekse takdir yetkisi değil, göreve ihanettir. Bu durum aynı zamanda kul hakkıdır. Ancak taraf tutulan dosya sayısının çokluğuna rağmen taraf tutanlara hiçbir işlem yapılmadığı ortadadır.

Ülkemizde faili meçhul ölümlerin ortaya çıkarılmasıyla övünülmektedir. 15-20 ya da 30 yıldır çözülemeyen (kasıtlı olarak ve/veya umursanmadığı için boş vererek çözülmeyen) olaylar nasıl olur da istendiğinde birkaç ay içerisinde çözümlenir? Demek ki çözümlenebiliyormuş ama çözümlenmemiş. Ayrıca bu tip olaylar nasıl olur da Türkiye’nin birçok il ve ilçesinde çok sık halde görülmektedir? Demek ki yargıya ülke genelinde bir rehavet çökmüştür. Peki bu olayları çözmeyen savcılara, takipsizlik kararlarına yapılan itirazları reddeden hakimlere neden işlem başlatılmamaktadır? Bu akıllara zarar ve kasıt ve/veya ağır kusurları içerir olaylar alkış tutulacak olaylar değil, aksine insanlık ve görev suçlarıdır. Peki bu süreçte kaybolan deliller ne olacaktır? Örneğin şu anda yalnızca ölüm olayı ortaya çıkmakta, ancak cinsel istismar, cinsel saldırı, hürriyetten yoksun kılma, eziyet, işkence gibi olayların ortaya çıkması mümkün olmamaktadır. Zira cesetlerin eti ve dokusu çürümüş ve yok olmuş haldedir. Belki bazı cesetlerin kemiği bile mevcut değildir. Bu halde geriye ne kalmıştır? Birilerinin çıkıp bunun açıklamasını yapması ve tüm bu sorulara cevap vermesi gereklidir. Belki öldürülenlerden herhangi birisi onlarca parçaya ayrıldı ya da öldürülmeden önce maktule tecavüz edildi yahut maktulün bedenine uyuşturucu madde ya da zehir enjekte edildi. Belki vücudunda işkence izleri vardı ya da üzerinde sigara söndürüldü. Ölenler kim bilir ne acı çekti ve nasıl bir çaresizlik içerisinde canından oldu? Tüm bunlar neden kimsenin umurunda değil? Bu ülkede neden kimse hesap vermiyor? Neden kimse hiçbir sorumluluk üstlenmiyor? Neden kimse sorumluları ortaya çıkarmıyor? Ayrıca otuz yıl sonra bile delil ortada olduğundan suç failleri kolaylıkla tespit edilirken bu dosyalara bakan savcılar ve itirazları reddeden hakimler neden bu delilleri yıllarca yok saymıştır? Hakimlik ve savcılık mesleklerinin özü bu yozlaşmış ve çarpıtılmış sistem değildir. Söz konusu mesleklerin belirli anlam, önem ve mahiyeti vardır. Ülkemizde ise meslekler birer rehavet sebebi olarak görülmektedir. Bu gidişatın değişmesi zorunluluk arz etmektedir. Aksi halde toplumun kaostan kurtulması ve güvenliğin sağlanması mümkün değildir.

Ülkemizde belirtilen usulsüzlükler ve hukuka aykırılıklar araştırılmadığı gibi araştırılması yönündeki talepler de reddedilmektedir. Adliyenin otoparkına götürülmek istenen aracı hakim kabul etmemiştir. Hakim dosyada keşif yapmayacaksa, bu ülkede keşifleri kim yapacaktır? Yalnızca kamuoyuna sunulan olayların otuz sene sonra çözümlenmesi adaleti getirmemektedir. Bu adaletsizlikten başka bir şey değildir. Türkiye’de devletin vatandaşından haberi yoktur. Bu sistem hukuk sistemi değil, hukuksuzluktur. Kurallara uyulmamakta, denetimler yapılmamakta, talepler sebepsiz ve gerekçesiz ya da sağlıksız gerekçelerle reddedilmektedir. Bu durum da adaletsizliğe yol açmaktadır. İnsanların acıları küçümsenemez, yok sayılamaz ve görmezden gelinemez. Kimse bir diğerine göre önemsiz, kimse de bir diğerinden önemli görülemez. Elbette kişilerin meslekleri, görev tanımları, varsa yetkileri bir diğerinden farklı olabilir. Ancak bu durum bir üstünlük ve ayrıcalık sebebi değil, yalnızca görev farklılığıdır. Herkesin insanca yaşamaya hakkı vardır.

Tüm bu faciaların ve hukuka aykırılıkların önüne geçilmesi, yalnızca birkaç medyatik ya da kamuoyunun bilgisine ulaşan veya haberlere düşen olayların çözülmesiyle mümkün değildir. Bu durum göstermelik bir olgu olup halkın kandırılması ve algı değişikliği yaratılması çabasıdır. Oysa algının değiştirilmesi değil, ülkedeki hukuk sisteminin, denetim mekanizmasının ve hukuk mesleklerine alımlardaki saik ve usulün değiştirilmesi gereklidir. Bu yapıldığında zaten algı da, insanların düşünceleri ve yargıya güven duyguları da hiç kimse kandırılmadan kendiliğinden ve doğal yolla olumlu yönde değişecektir. Herkesin bağımsız ve tarafsız hakimler tarafından uyuşmazlıklarının çözümlenmesini talep etme, meramını anlatabilme, kendisini ifade edebilme, hukuki dinlenilme, şikayetlerini sunma, kendisini savunma, delillerinin toplanmasını, tanıklarını hazır etmeyi ve tanıklarının dinlenmesini, lekelenmeme hakkının ihlal edilmemesini, can ve mal güvenliğinin sağlanmasını isteme hakkı vardır. “Biz ne yapıyorsak doğrudur.” şeklinde bir anlayış kabul edilemez. Bu düşünce insan haklarına aykırıdır.

Yargısal mekanizmada herkesin görev tanımını ve ayrımını bilmesi ve ona göre davranması gereklidir. Örneğin bir hakim kürsüde hakimlik yaparken aynı zamanda avukat gibi davranamaz. Ülkemizde sıklıkla bu türde olaylar yaşanmaktadır. Hakimler “Davacı vekilinden soruldu: ‘Dilekçemizi tekrar ederiz.’ dedi.”, “Davalı vekilinden soruldu: ‘Eksik hususlar giderilsin.’ dedi.”, “Sanıktan soruldu: ‘Beraatimi istiyorum.’ (ya da) ‘Tahliyemi talep ederim.’ dedi.”, “Sanık müdafinden soruldu: ‘Önceki beyanlarımızı tekrar ederiz.’ dedi.” ifadelerini yazdırıp geçmektedir. Hakim o an söz vermek istemediğinde kendiliğinden “Sanık müdafinden soruldu: ‘Biz daha sonra beyanda bulunacağız.’ (veya) ‘Yazılı beyanda bulunacağız.’ dedi.” şeklinde söylenmemiş beyanlar yazdırmaktadır. Bu ifadeler tamamen hukuka aykırılık teşkil etmektedir. Avukat o an için sözlü savunma yapmaya hazır olabilir ve yazılı dilekçe sunmak istemeyebilir. Buna da hakim değil, avukat karar verecektir. Hakim yalnızca dosyadaki somut uyuşmazlık hakkında karar verebilir, avukatın sözlü mü yoksa yazılı mı beyanda bulunacağına ancak beyan sahibi karar verebilir. Kimse her şeye karar verme iddiasında bulunamaz. Herkesin mesleki sınırlarını saygıyla ve saygınlıkla koruması gereklidir. Hakim ve savcıların taraf ve taraf vekillerinin sözlerini ifade ve duruşma tutanaklarına yazdırmaları zorunludur. Aksi durum hak arama hürriyetinin, ifade hürriyetinin, şikayet hakkının, savunma hakkının ihlali ve meslek ifasına engel olmaktır. Yakın zamanda bir duruşmada dinlenen tanık, müdafi olunan tutuklu sanıkla aynı suçtan ancak başka olaydan ötürü tutukluydu. Müvekkille aynı evde yaşayan tanığın suç konusu eşyanın müvekkile ait olduğunu söylemesi üzerine tarafımca sanıkla tanık arasında menfaat çatışması olduğu, müvekkilin de o eşyanın kendisine ait olmadığını belirttiği ifade edilmiştir. Burada tespiti gereken husus, kolluk tarafından adreste bulunan suç eşyasının kime ait olduğudur. Ancak hakim, sanık müdafi olduğum dosyada beyanım için yalnızca “Menfaat çatışması vardır.” ifadesini yazdırmış ve bu beyanın yeterli olduğu söylenmiştir. Oysa buna hakim değil, beyan sahibi olarak ben karar vereceğim. Bu yüzden hemen itiraz ederek beyanımın bütün haliyle tutanağa yazılması, bunun benim işim ve görevim olduğu söylenmiştir. Bu defa beyanım tutanağa eksiksiz şekilde yazılmıştır. Müvekkilin varsa suçunun sübutu halinde kendisine ceza verilecek, aksi halde beraatine karar verilecektir. Buna elbette hakim karar verecektir. Ancak hakimler duruşmalarda avukat gibi beyan yazdıramaz. Avukatların söz hakkı kısıtlanamaz, söylemler değiştirilerek veya kısaltılarak yazılamaz. Hatta “Ben duyduğumu değil, anladığımı (veya) aklımda kalanları yazdırırım.” denilerek ve söylemlere bambaşka anlamlar yüklenerek yazılan ifadeler de olmaktadır ki, duruşmalarda kayıt yapılarak beyan alınması en sağlıklısıdır. Tarafımca çoğu zaman bu husus talep edilmektedir. Aksi halde savunma hakkı kısıtlanmakta ve meslek ifasına doğrudan engel olunmaktadır.

Beyan konusunda önemli bir husus daha vardır ki, bu da zorunlu vekil ve müdafilik sistemi hakkındadır. Kolluk veya savcılık aşamasında vekil ya da müdafi yahut doğrudan sulh ceza hakimliğinde müdafi talebi üzerine yapılan görevlendirme sonrası ilgili adli işleme katılım sağlandığında ve süreç içerisinde ilgili tarafın özel vekil veya müdafi olduğundan bahisle bir diğer avukatın ifadeye veya sorguya katılımı halinde, savcı ya da sulh ceza hakimi barodan görevlendirme belgesi olan avukatın söylemediği halde beyan kısmına “Şahsın özel müdafi / vekili hazırdır. Görevimiz sona ermiştir.” ifadesini yazdırmaktadır. Oysa şahsın özel vekil veya müdafi dosyaya gerek o anda (hiçbir zaman) gerekse sonrasında (sıklıkla) vekaletname sunmamakta ve zorunlu avukatın da görevinin sona erdiği yönünde bir beyanı bulunmamaktadır. Ancak avukat tarafından söylenmemesine rağmen şablonun değiştirilemeyeceğinden bahisle ve hukuksuz şekilde sanki bu yönde bir beyan varmış gibi avukat beyanı yazdırılmaktadır. Bu durum ise hukuksuzdur. Şablon tutanak ve beyanların çok büyük sakıncaları vardır. Zira sürecin devamında vekaletname sunulmadığı takdirde şüphelinin tutukluluk halinin devamına ilişkin kararlar, tutanakta görevinin sona erdiği yazılı olan zorunlu müdafine tebliğ edilmekte ve tutukluluk halinin devamı kararlarına itirazları, sorguya katılan ancak vekaletname sunmayan avukatın değil, barodan görevlendirilen avukatın yapması gerekmektedir. Dikkat edilirse halen sorumluluk zorunlu avukattadır. Oysa hukuka aykırı ve istem dışı olarak beyan kısmında görevin sona erdiği yazılıdır. Bu halde avukat karara itiraz etmese sorumluluk altına girmekte, itiraz etse kendi beyanıyla çelişmektedir. Buna yol açansa asıl hukuki ve cezai sorumluluk sahibi avukat değil, zorla şablonu dikte eden savcı ya da sulh ceza hakimidir. Benzer şekilde takipsizlik kararına itiraz etmesi gereken de sonradan dosyayı takip etmeyi istemeyerek vekaletname sunmayan avukat değil, zorunlu vekildir. Bu yüzden soruşturmanın devamını düşünmeksizin rastgele avukat beyanı yazdırılması hukuksuzdur. Hiçbir hakim ve savcı avukat değil, hiçbir avukat da hakim ve savcı değildir. Nasıl ki avukat, hakimin kararı için taahhüt veremiyor veya onun yerine geçerek karar metni düzenleyemiyorsa, hakim de avukat gibi beyan yazdırıp “Ben istediğimi yazarım.” veya “Şablonu değiştiremem.” diyemez. Her mesleğin kuralları ve sınırları vardır. Herkes de buna uymak zorundadır. Meslekler birbirinin yerine geçemez. Bu hukuksuz içerikler talebe rağmen birçok sulh ceza hakimliği tarafından sorgu tutanağından silinmemektedir. Ancak sürecin devamında takipsizlik kararları zorunlu vekillere, tutukluluk halinin devamı kararları da zorunlu müdafilere tebliğ edilmektedir. Hukuki sorumluluk altında olanlar zorunlu vekil ve müdafiler olup dosyaya vekaletname sunulmadığında ve bu yönde şablon beyanlar yazılıp sonra da beyanları değiştirmemek için duruşma salonlarının kapıları içinden kilitlendiğinde ilgili hakim bakımından suç oluşmaktadır. Onun suç delillerini de savcı toplamayarak yok olmasına neden olmakta ve bu suç zinciri böylelikle halka halka uzayıp gitmektedir.

Görüldüğü gibi ülkede orantısız şekilde güç kullanımı ve olmayan yetki dağılımı söz konusudur. Bu usulsüz referans ve denetimden muaf listeleri her yıl ihraç listelerine dönüşse de ülkemiz bir türlü torpil, kayırmacılık, denetimsizlik ve disiplinsizlik gibi hukuksuzlukların ağır sonuçlarından ders çıkarmamaktadır. Her yıl yine başarısız torpil listeleri tercih edilmekte ve böylelikle ülkenin her adliyesi adeta bir mayın tarlasına dönüşüp ülke ateşe verilmektedir. Oysa hukuktan şaşmayan okul birincilerinin, sınavlarda ilk yüz sıralamasına giren güzide şahsiyetlerin ülkenin geleceğine ve hukuka sağlayacağı katkılar dikkate alındığında, ülkenin ve insanların harcandığı gerçeği karşımıza çıkmakta ve ülke topraklarına hakim ve savcı adı altında dinamitler döşenmektedir. Bu gidişat doğru değildir. Herkes elinin uzandığı her eve ve her alana ulaşmaya çalışamaz. Ülkenin huzuru bozulmakta, kişi hak ve hürriyetleri tanınmamaktadır. Bilgisayar ve telefonlara rastgele el konulmakta, içeriği sahte tutanaklar yazılmakta ve değiştirilmemekte, şablonlar dikte edilmekte, duruşma salonlarının kapıları içinden kilitlenmekte ve kolluk adı altında birçok polis ve jandarma görevlisi kişi dosyalarında önüne geleni arayıp rahatsızlık vermektedir. Polis ya da jandarma her canı istediğinde önüne geleni arayamaz. Muhatabı kimse onu arar, diğer kişileri ise ne kadar yakını olursa olsun rahatsız edemez. Kolluk görevi tacize dönüşemez. Ülke polis devleti değil, hukuk devleti olmak zorundadır. Ama bu gidişat hiç iyi ve sağlıklı değildir. Bundan birkaç yıl öncesinde bir müvekkilin tutuklanmasına “… tarihli yakalama tutanağı” gerekçe gösterilerek karar verilmiştir. Müvekkil, tarihi yazılı olmayan bir tutanağa istinaden tutuklanmıştır. Yakalama tutanağının tarih kısmında tarih yerine “…” yazılıdır. Hakim tarihi doldurmayı unutmuştur. Şablon tutanak uygulaması hakim ve savcılara yasaklanmalıdır. Tek tip dava, duruşma, ifade ve sorgu olamaz, olması da mümkün değildir. Bu durum kabul edilemez.

Açıklandığı üzere uyuşmazlıklarımız sağlıklı şekilde ve zamanında çözümlenmemektedir. Uyuşmazlıkların çözümü için öncelikle mesleklere alımlar liyakatli ve hakkıyla olmalıdır. Hak edenler karar mekanizmasında yerini almalıdır. Hak etmeyenlerse kişilerin hak arama hürriyetinin önündeki engeller olarak karşımıza çıkmamalıdır. Hakimlik ve savcılık mesleklerine zeki, çalışkan, azimli, dürüst ve idealist kişiler alınmalıdır. Dosyalar sağlıklı şekilde okunmalı, deliller gecikmeksizin ve hak kaybı olmaksızın toplanmalı, gereken incelemeler eksiksiz şekilde yapılmalı ve taraflarla vekillerin söz hakkı kısıtlanmamalıdır. Her şeyden önce matbu duruşma tutanakları olan şablonlar kabul edilemez. Kimse kimseyle aynı cümleyi kurmaya zorlanamaz. Kişilerin dosya içerikleriyle tarafların ifadeleri ve taraf vekillerinin beyanları aynı değildir. Avukatlık mesleği yok sayılamaz. Savunma hakkı kısıtlanamaz. Şikayet hakkının kullanımı engellenemez ve formaliteye indirgenmek suretiyle yok edilemez. İki satırlık beyanla ifade alınamaz. Özellikle talimat mahkemelerince yalnızca şikayetçi olunduğu ve davaya katılma talebinde bulunulduğu, sanık bakımından da suçlamaların kabul edilmediği gibi kısa cümleler yazılmaktadır. Yalnızca bu cümleler için duruşma yapılması ne kadar sağlıklıdır? Bu ifadeler iki satırlık dilekçeyle mahkemelere her zaman sunulabilir. Duruşma açıldığında ve insanlar adliyelere celp edildiğinde bunun bir anlamı ve önemi olmak zorundadır. Kimse canı sıkıldığı için adliyeye gitmemektedir. Duruşmalarda ve diğer adli işlemler sırasında kişilerin kendilerini ifade etmesine imkan tanınmalıdır. Uyuşmazlığın layıkıyla çözümlenebilmesi için öncelikle kişilerin dinlenmesi, bu haliyle konunun kavranması, anlatımların samimi olup olmadığının ve yaşanan olayların bütününün delillerle birlikte değerlendirmesi suretiyle mevcut uyuşmazlığın tespiti, sonrasında da çözümlenmesi gereklidir. Amaç beyanları kısa tutmak değil, olayları aydınlatmak olmalıdır.

Ülkemizde uyuşmazlıklar gerçekten ve gerektiği gibi çözümlenmelidir. Uyuşmazlık çözümünde yalnızca sayı ve oran belirleme olamaz. Dava ve soruşturma dosyalarının esasında sağlıklı, doğru ve yerinde karar verilip verilmediği de irdelenmelidir. Ülke genelinde özellikle soruşturmaya ve kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlarla tutuklama ve adli kontrol tedbir kararlarına yapılan itirazlar ve hakimin reddi talepleri hakkıyla incelenmemektedir. Bundan birkaç yıl önce müşteki olunan bir dosyada şikayet edilen kişinin avukatı olarak yazılmam karşısında, hakimin daha dosyada avukat sıfatıyla değil, şikayetçi sıfatıyla yer aldığımı bile bilmemesi yargıya olan güveni tümden yok etmiştir.

Uyuşmazlık konularının tespiti kadar uyuşmazlıkların ne surette çözüme kavuşturulacağı da sağlıklı şekilde belirlenmelidir. Örneğin bir aracın incelenmesi son derece önemliyken hakimin adliyenin otoparkına getirilmek istenen aracı incelememesi kabul edilemez. Ancak bunlar yaşanmaktadır. Şikayetler ise incelenmemektedir. Otoparkla adliye arasında elli metrelik mesafe vardır. Zaten otopark adliyeye aittir. Belki hakimin kendi arabası dahi o otoparktadır. Adliye personellerinin servis araçları da oradadır. Adliyeler insanlara eziyet veya işkence uygulama merkezleri değildir. Yalnızca duvar örerek ve uyuşmazlıklarla halkın sorunlarını basite indirgeyerek adalet sağlanamaz, bu durum ancak adaletsizlik yaratır. Adaletin tesisi için bu çoklu konuların tespiti ve kurallara herkesçe uyulması gereklidir. Herkesin kendi kuralını koyması ya da kurallara uyulmadığında bir kişiye ceza verilirken diğerine verilmemesi, kişiler arasında ayrımcılık yapılması, açıkça eşitsizliğin benimsenmesi, haklı haksız yerine güçlü güçsüz ayrımı yapılması, kendinden başka güç tanınmaması hukuksuz olduğu gibi adaletsizdir.

Geçtiğimiz sene İstanbul İl Jandarma Komutanlığında hukuka aykırı davranan kolluk görevlilerinden birisi “Bildirin valiliğe. Ben de bildiririm valiye, ben de bildiririm savcıma. Yasak olan şeyler. Yasak. Buranın kuralları var. İşte biz koyuyoruz kuralları. Evet biz koyuyoruz. Jandarma teşkilatı olarak biz koyuyoruz kuralları.” demiştir. Avukatların toplu halde telefonlarına el koyma işlemi yapan jandarma bu beyanları söylemiş ve gerçekten de dediği gibi savcı bu hukuksuzluğu alkışlamıştır. Zaten o da tüm bunları kollandığı için yapmaktadır. Kolluğa telefonla girmek suç değildir. Aksine avukatların telefonlarının zorla alınması yağma suçudur. Ancak savcılık bunları görmezden gelmektedir. Takipsizlik kararlarına itirazlar da neredeyse tümden reddedilmektedir. Bu yapılanlarsa gerçek manada hakimlik ve savcılık değildir. Zira hakimliğin ve savcılığın özü ve gereği bundan çok daha başkadır.

Günümüzde bitirilmek istenen avukatlık mesleği gerçeğinin yanı sıra bir diğer gerçek de açığa alınan ya da ihraç edilen hakim, savcı, kolluk ve diğer kamu personellerinin bu defa avukatlar aracılığıyla açıklama yapması ve avukatlar eşliğinde dava açmasıdır ki, bu yönde çelişkiye düşülmemesi de gerekli ve zorunludur. Açıklanan nedenlerle ülkemizde hukuk yok hükmünde olduğu gibi insan hakları, eşitlik ve en nihayetinde adalet de bulunmamaktadır.

Önceki ve Sonraki Yazılar
YAZIYA YORUM KAT
UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.