Şerif KUTLUDAĞ
Rüştü Onur’un elvedası “Şehir”İn vefası

Rüştü Onur, Zonguldak’ın Devrek ilçesinde 3 Ağustos 1920’de doğmuş olan, 2 Aralık 1942’de de İstanbul’da gençliğinin baharında 22 yaşında hayata gözlerini yummuş olan bir şairimizdir.
22 yaşında veremden hayatını kaybeden Rüştü Onur, kendisi gibi genç yaşta veremden ölen arkadaşı Muzaffer Tayyip Uslu ile birlikte ölümlerinden sonraki yıllarda yayımlanan her şiir antolojisinde kısa yaşam öyküleri ve şiirleriyle “Zonguldaklı şairler” olarak yer almıştır.
Rüştü Onur da Muzaffer Tayyip Uslu gibi, “Sevgileri yarınlara bıraktınız” mısrasıyla başlayan şiirin şâiri Behçet Necatigil'in öğrencisidir.

Rüştü Onur ile Muzaffer Tayyip Uslu’nun hayatları “Kelebeğin Rüyası” adlı filmde beyaz perdeye aktarılmıştır. Ne yalan söyleyeyim ben bu filmi İzmir-Denizli arasında yaşadığım bir otobüs yolculuğu sırasında otobüste seyretmiştim ve çok da etkilenmiştim.
Rüştü Onur, Zonguldak Mehmet Çelikel Lisesi’nde okurken vereme yakalandığı için 1938’de öğrenimine bir yıl ara vermek zorunda kalır. Ertesi yıl tekrar okula başlasa da artık okul havasından uzaklaştığı için öğrenimine devam edemez.. Okulu bırakır. "Maliye Varidat Memur Muavini" olarak Ereğli Kömür İşletmeleri'nde çalışmaya başlar...
Zonguldak M. Çelikel Lisesi'nde bir sene öğretmenlik yapan Behçet Necatigil ve yakın arkadaşı şair Muzaffer Tayyip Uslu ile birlikte Zonguldak'ta çıkan dergi ve gazetelerde ve İstanbul'da yayımlanan Değirmen mecmuasında şiir ve yazılar yayımlar. Rüştü Onur hastalığı nedeniyle yaşamının çok kısa olacağını bilerek yaşar ve şiirlerine de bu duyguyu yansıtır.
Değrmen Dergisi sayı 4 İkincikanun (Ocak) 1943’te yayınlanan şiirini örnek olarak vermek istiyorum bu arada:
ELVEDA
Elveda ey Tanrım artık elveda
Elveda kırkı içinde aşklarım
Elveda ey menekşe gözlü karım
Ki yaşamakta uzak bir adada.
Elveda ey hayat, elveda dünya:
Elveda bahçesinden geçtiklerim.
Elveda kahvesini içtiklerim
Elveda yarım bıraktığım rüya.
Elveda uzak dağlar arkasında
Ey benim şarkımı söyleyen çocuk
Elveda bir ömür süren yolculuk
Elveda ey kuş ki dallar arasında.
Rüştü ONUR
Karın zarı iltihabı teşhisi koyulan Mediha Sessiz ile evlenirlerse de çok geçmeden Mediha Sessiz vefat eder. Zaten verem olan Rüştü Onur da kısa süre sonra vefat eder.
Ve… Devrekliler sahip çıkarlar Rüştü ONUR anısına. 1983'ten itibaren doğum yeri olan Devrek'te adına Anma Günleri düzenlerler.
Elveda adlı şiiri 1985 yılında müzisyen Süreyya Akkaş tarafından bestelenir.
Rüştü Onur’un sağlığında çıkarmak istediği ama sağlığında gerçekleştiremediği dergi, “Şehir” adı ile 2004 yılından beri aylık olarak Devrek'te şair-yazar İbrahim Tığ tarafından yayınlanmaya başlar.
İbrahim TIĞ Şehir’e öylesine sahip çıkar ve daha başlangıcında öyle bir hedef koyar ki kendisine inanılır gibi değildir: 22 yaşında vefat eden Rüştü Onur anısına 22 yıl çıkaracaktır Şehir’i… Hem de dergi logosundaki taahhütü olan “İki Aylık Kültür, Edebiyat ve Sanat Dergisi” yazısıyla…
22 yılın sonunda, Kasım-Aralık 2026 da çıkan 181. Sayısıyla bu taahhütü yerine getirmiş olur İbrahim TIĞ şairimiz.
Çok kişi için Vefâ’nın İstanbul’da bir semt adı olarak kaldığı günümüzde, İbrahim TIĞ’ın vefası için ne söylense, ne kadar teşekkür edilse az gelir değil mi değerli okurlarım…
Şimdi biraz da benim Şehir dergisiyle olan ilgimden söz etmek istiyorum müsaadenizle:
Kendisi de üretken bir şâir-yazar olan Fahrettin Koyuncu, 1990 yılında Ege Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümünden mezun olur.. Aynı yıl öğretmenliğe başlar. Ankara-Haymana, Kastamonu ve Zonguldak’ta öğretmenlikler yapar. Zonuldak deyince elbette sevgili Koyuncu hocamız da Şehir’in yazı ailesine dahil olur ve zaman zaman yazılarıyla destek olur Şehir’e. Koyuncu hocamızla Denizli’de yollarımız kesişince haliyle aynı ortamları paylaşmaya başladık. Ben Şehir’i Koyuncu hocam sayesinde tanıdım. Fahrettin Koyuncu Dosyasında da dergide yazımla yer aldım…
Fahrettin KOYUNCU Hocamız Karşıyaka Latifehanım Köşk Kafe’deki edebiyat söyleşilerimizde Şehir’in Kasım-Aralık 2026 sayısıyla yayın hayatını noktalayacağını söyleyince bir tuhaf oldum. Derken RÜŞTÜ ONUR başlıklı akroştiş bir şiir yazarak Fahrettin Koyuncu Hocamıza verdim. Koyuncu Hocamız da şiiri sevgili İbrahim TIĞ üstadımıza göndermiş. Şehir’in Kasım-Aralık 2026 da çıkan 181. Sayısının kapağında adımı görünce sonsuz heyecan duydum.
İbrahim TIĞ üstadın vefasının bilinmesi ve tarihe not düşülmesi adına daha dergi elime geçmeden bu teşekkür yazımı yazmak istedim…
Ellerine ve emeklerine sağlık sevgili İbrahim TIĞ üstadım… Şehir’le tanışmamıza vesile olan Fahrettin Koyuncu üstadım… Her ikinize de sonsuz teşekkürlerimi sunuyorum Kamuoyu huzurunda…
24 Kasım Öğretmenler Günü arefesinde yayınlanan bu yazım dolayısıyla önden giden tüm öğretmenlerimize ve şuaraya rahmet dualarıyla…
RÜŞTÜ ONUR ANISINA!..
RÜŞTÜ-nü ispatlamıştı
Daha 22 yaşındayken şairliğinin
Ünü Devrek’ten, Zonguldak’tan
Dizeleriyle yayılırken yurda!..
ŞEHİR’le şehirden şehire şiirlerle
Sessiz bir yolculuktu şâirliği gönülden gönüle.
Taş kömürün alevi miydi
Yakıp bitiren ömürcüğünü,
Üveyiklerce kanat çırparken
Behçet Necatigil denizinde gönülcüğü…
ONURU-yla onurlanmıştı ömrünün 22. Yılı
Daha noktası bile konmadan
Neon ışıklarıyla yazılmıştı adları Muzaffet Tayyip Uslu’yla
Kelebeğin Rüyası-yla filmlerin karasına…
Unutmadı Devrek, unutmadı Zonguldak, unutmadı ülkem
Unutmadı ŞEHİR, Rüştü Onur şâirini…
Rahmet diliyor ona şimdi
Kömür emekçileri gözlerinin akıyla gülerek!..
Şerif KUTLUDAĞ
10 Temmuz 2026
GÜL/AYDIN… SEVGİLERİMLE…..
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.