Âşıktı

O ne derse doğruydu

Herkesten iyi

herkesten güzel

Ona özel

Başkasını gözü görmez

Lokma geçmezdi boğazından

“Yoksa ölür” zannıyla var olmaya azmetti

Âşıktı

Acıyan yerini bilmez

Üzemezdi ki

Çalışıp yorulmamalıydı

Dünya telaşesi olmamalıydı

Ölemezdi bile

yerine ölmeye yeminliyken

Âşıktı

Onunla doğan o

onun için doğan oydu

kanınca

Alnına yazılmış en doğru yazıydı

okuyabildiği

Âşıktı

Yüreğinde başkasına yer yoktu

O koku…

ıtır

lavanta

hanımeliydi

Âşıktı

Kimler kimdi bilmedi

Nereden gelip nereye giderlerdi

ilgilenmedi

Onsuz olamazdı

Yalnız kalamazdı

Aymazdı

Ah hem ne aymaz

Farketti

Ne çokmuş çevresi sevesi

Seveni şiir şiir

gelmemiş göresi

Ne çok çay

Ne çok dere

nehir

göl

deniz

Onsuz da yenebilen meyveler

Bitti

Başı dönmez

Kalbi teklemez

Tansiyonu normalinde

Çorap

Gömlek

Terlik ortada

Örtüler dağınık

Pazar çantasında

buruşuk elma

sararmış tere

susuz limon

Elektrik faturası kabarık

Doğal gaz azalmış

Musluklar bozuk

Tüm bunlar onun haltetmesi

Bitti

Nereye gitti o koku

Hani o ipeksi doku

Vücut kimyası yerinde şimdi

Uyku ilk akşamdan

Yemesi içmesi gereğince

Gözleri perdesiz

Ev

ocak

kapı

kırık dökük yıkık çıkık

“Ya giderse”

“Giderse gitsin”e devrik

Gözü içine çekildi

Kulağı sesten kesildi

Normal yurdu insanıymış meğer

Herhangi biri gibi

Dünyaya gelişi de öylesineymiş

Ko yorulsun o da biraz

Bırak onsuz kalsın eccik

olmaz bir şeycik

Bitti

Ne menem şeymiş bu aşk

Sandığı hiçbir şey sandığı değilmiş

Bildiği hiçbir şey bildiğinden değilmiş