Ben ne zaman kora düşüp gönlüme kepenek üşse

tinsel sezginle seziyor mor meneviş beziyorsun

Yelenle yolu yonarak kirpiklerime konuyor

Her birini tek tek aşıp gözlerimden taşıyorsun

Besbelli ki her bir boyut Nazaman lâmekan soyut

toprak hava suca somut sessiz sedasız bir komut

alıp gözlerin sicimde sim telkâri bir cicimde aşmaya hazır biçimde yaşamaktasın içimde ki gönlümden gamı yonup

sağlar başımla onuyor

öznel yörüngenden şaşıp gülhanemde yaşıyorsun

Sevdeşlerimin elleri erişemezken elime

eleklik gönül telleri gerişemezken yelime

çimen gözümün selleri serişemezken çelime

ansızın yanıma çonup

Özbirliğimle onuyor

gözbirliğimle kamaşıp benliğinden taşıyorsun

Taşa toprağa belenip kızıl aslanka yelenle

uzanıyor sol yanıma can katıyorsun canıma

Her daim dolu seleli besbereketsin hanıma

karda yanıp harda donup emre amade çonuyor

güz gönlümde kızıllaşıp kanışına şaşıyorsun

Tam da bu yüzden hem yarım hem tamamım yokluğunda

Tastamam sana ayarım açlığımın tokluğunda

Gelişine an sayarım hasretinin çokluğunda

Sen kutlu kerevet sunup çala murada onuyor

Lamekanzaman dolaşıp hasretimi kaşıyorsun

Demem o ki ey Çimen'in özbeöz cananı canı

Göl gönlünde nü çimenin ha bire akan akkanı

Güz bahar gümrah çimenin yedi yirmi dört her yanı

Göz suyumda yunup yunup yencek yemliğe dumuyor

Dünle hem günle dalaşıp ölümünde yaşıyorsun