Güne gönül yüküyle gözlerini açarak dünü tümden akladı gül suyuyla Çimengöz

Yedi'eminlik büküyle göğe umut saçarak ak dik başını takladı beş duyuyla Çimengöz

Tınısıyla sesinin galeyana gelerek tan kızılı fesinin tepesini delerek gönlünün efesinin yanı sıra yelerek yüreğini pakladı has huyuyla Çimengöz

Güneşe duş aldırıp hayaller kura kura

tana kadeh kaldırıp duaya dura dura diline lir çaldırıp diş dişe vura vura

her hasmını hakladı kör kuyuyla Çimengöz

Öylesine bir ateş düşmüştü ki özüne dilindeki güleç teş bilenmişti sözüne

Yeşim yeşiline eş mavişelim gözüne akmayı yasakladı yok boyuyla Çimengöz

Çimen ilmine imli inanıyla diz çöküp yeni yârine mimli yüreciğini söküp "Sıra selvim" dediği kirpiklerinden döküp çim gözünü sakladı kurt soyuyla Çimengöz