Bir öğretmen annesi olarak yüreğim burkuldu.
Haberi duyduğum an kalbim yerinden fırlayacak gibi attı.

Önce Şanlıurfa…
Ardından Kahramanmaraş…

Okul…
Yani çocuklarımızı gözümüz arkada kalmadan emanet ettiğimiz yer…
Yani en güvenli olması gereken yer…

Ama artık değil.

Artık sabah haberlerini açarken içimize bir korku çöküyor:

“Bugün hangi okulda, kimin canı yandı?”

Kahramanmaraş’ta yaşanan o acı olayda, daha 14 yaşında bir çocuk…
Eline geçen silahlarla bir okulu kana buladı.
Bir öğretmen… sekiz öğrenci…
Masum hayatlar…
Yarım kalan hayaller…

Sonra kendisi de hayatına son verdi.

Geride ne kaldı?
Acı…
Gözyaşı…
Cevapsız sorular…

Ve bir isim kazındı yüreğimize:
Ayla Öğretmen…

O sadece bir öğretmen değildi.
O, çocuklarını korumak için kendini siper eden bir anneydi adeta.
Kurşunların önüne geçti.
Belki bir çocuğun daha yaşaması için…

Onun bu fedakârlığı, yürekleri bir kez daha dağladı.

Daha da acısı…
Bu haberi duyan eşinin kalp krizi geçirmesi…
Bir ailenin bir anda yıkılması…

Peki şimdi soralım kendimize:

Bu hale nasıl geldik?

Suçu sadece dizilere, oyunlara atmak kolay…
Ama yetmez.

Herkes önce aynaya bakmalı.
Bir çocuğu büyütmek sadece karnını doyurmak değildir.
Onu tanımaktır…
Onu izlemektir…
Kimlerle arkadaşlık ediyor, ne izliyor, neye özeniyor bilmektir.

Sevgi kadar takip de gerekir.
İlgi kadar sınır da gerekir.

Çünkü bir çocuk kaybolmaya başladığında, bunu ilk fark etmesi gereken ailesidir.

Evet, devletin de sorumluluğu büyük.
Okullar daha güvenli olmalı.
Riskli durumlar ciddiye alınmalı.
Gerekirse aileler de sorumluluktan kaçamamalı.

Ama unutmayalım:
Toplum, ailede başlar.

Eğer bir çocuk öfkeyle, yalnızlıkla, ilgisizlikle büyürse…
O öfke bir gün bir yerde patlar.

Ve bedelini masumlar öder.

Bugün geldiğimiz noktada en acı gerçek şu:
Artık okullar bile güvenli değilse,
biz neyi koruyabildik?

Sözün bittiği yerdeyiz denir ya…
Belki de artık söz değil, sorumluluk zamanı.

Çocuklarımızı sadece büyütmeyelim…
Onları anlayalım.
Dinleyelim.
Yalnız bırakmayalım.

Çünkü ihmal edilen her çocuk,
yarının bilinmeyen bir acısı olabilir.

Ve unutmayalım…
Ailenin takip etmediği bir çocuktan,
sağlıklı bir toplum çıkmaz.

Sevgiyle kalın…